შემოქმედება

 

 

პროზა

 

ჩანახატები

 

თარგმანი


პოეზია

<<<   1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11   12   13    >>>

"მაინც ამოვთხრი"

მე არ ვგიჟდები
არც ჭკუიდან არ გადავდივარ
როცა ვუყურებ
ჩამოვვარდი სადღაც მაღლიდან...
ყოველ საათს,
ყოველ წუთს და
ყოველ წამს წამში
მთელი სოცოცხლე,
ვერ გავიგე, გავლიე რაში...
მე არ ვგიჟდები
თუნდაც, ახლა მართლა გავგიჟდე
"მაინც ამოვთხრი"
სიცოცხლეც, რომ ამად დამიჯდეს
ამ სიძახილში
სულიც, სისხლიც...
სულმთლად დამიშრა...
რა ვქნა, ოხერი, ეს სიცოცხლე
მართლა გაგიჟდა
21.02.2007

* * *
ვფხიზლდები...
ვდგავარ...
შუა ქუჩაში.
ხელში მიჭირავს
ხორცის საკეპი
არ მახსოვს, რატომ
ვისთან, ან როდის
დავკარგე ტვინის
ნაწილაკები...
მონუსხულივით
ქუჩაში, მტვერში,
ვდგავარ და ვფქირობ,
როგორ მოვიქცე
სიცივე მივლის
გვერდიდან გვერდში
ერთი სული მაქვს
სადმე გავიქცე
20.02.2007

შენზე
 

მხოლოდ შენთან,
მხოლოდ შენთვის,
მხოლოდ შენზე...
ვფიქრობ ჩემთვის,
სადღაც ვარ და
ვირუჯები,
მარტოდ მზეზე.
ვფიქრობ ისევ მაღალზე და,
გაცილებით
უფრო ბევრზე,
შენზე,
ჩემზე,
თბილ ზღვაზე და
ზღვაში მონარნარე გემზე...
მოფარფატე ტალღებზე და
აფორიაქებულ შხეფზე,
მიმოფანტულს ნაპირზე და
ამ სევდიან გასტროლებზე...
ცხოვრებაში,
შემეცვალა,
წარმოდგენა
უკვე ბევრზე,
შენზე,
ჩემზე,
თუნდაც ჩვენზე,
შეულამაზებელ ცრემლზე.
ამ გაყინულ ვნებაზე და
წარსულად ქცეულ აწმყოზე
მომავალში რა იქნება,
დავდო თუ არა სასწორზე
ფიქრი შენზე,
ფიქრი ჩემზე,
შენზე,
ჩემზე,
თუნდაც ჩვენზე...
აღარ მინდა,
დამიბრუნდი
ნუ დამტოვებ მარტოს,
მზეზე...
მე რომ ვფიქრობ
ამდენს ერთად,
შენ თუ გახსოვს
ფიქრი ბედზე...
შენზე,
ჩემზე,
ერთად ჩვენზე
რასაკვირველია სხვებზეც...
15.02.2007

* * *
საქართველო
არ არისო
მხოლოდ
მიწა,
მხოლოდ
მთები,
მხოლოდ
წყალი,
თუნდაც
ცაი..
სამშობლოზე
უკეთესი რა არისო?..
არცა რაი...
თუნდაც მართლა,
ცხრა ლახვარი
მოხვდეს გულში
საგულეში
გულის ნაცვლად
ედოს ქვაი,
ვაჟკაცის ბაგს,
არასოდეს
არ დასცდება
თუნდაც ვაი.
სალსა კლდეებს
სამოთხეზედ,
არ გაცვლისო
კაი ყმაი
სამშობლოზე
უკეთესი რა არისო?..
არცა რაი...
ღმერთო,
ღმერთო,
ქართველები
არ გაგვხადო
ჭკუით ბრმაი
15.02.2007

* * *
გულის კარებიც, რომ მომიხურო
ჩემს თვალს ვერსად ვერ
დაემალები...
შენით ვსუნთქავ და
შენზე ვლოცულობ,
მრავალათასჯერ
განაწვალები.
განაწვალები და ნაწამები,
შენს ტუჩებს ურცხვად დავეწაფები
14.02.2007

* * *
მინდა შევიგრძნო სიცოცხლე,
მორჩა...
მეყო ამდენი, ჩანაფიქრები
განა ვინმეს ვთხოვ მომართვან ხონჩა,
მორჩეს და მორჩეს,
განა ფიქრს ველი
ვერ გამიგია...
და მაინც ვფიქრობ,
თუკი ჩნდები და
მერე ბერდები
ადამიანი თუ ხარ და ხარობ,
ერთმანეთს ასე,
რატომ ვბეზრდებით..
გვახსოვდეს ერთი,
მოვა დრო, როცა,
აღარ მოგვიწევს
აქამდე მოცდა
13.02.2007

* * *
არ ვიცი, სად...
არ ვიცი ვისთან,
როგორ, ან რატომ....
რა მინდა სხვისგან,
როცა ვარ მარტო
12.02.2007

* * *
მთელი დღეები
ვზივარ და ვნატრობ,
ვზივარ და ვისმენ...
ათასგვარ ტყუილს
და სინანულს, სხვებისგან ისევ.
10.02.2007
 

* * *


ქუჩაში იდგა,
პენსიას ითხოვდა...
ყველამ იცოდა,
არ აფერისტობდა
...ღიპიანი კი თავს,
კაბინეტში
ლამაზი ქალის
ცქერით ირთობდა...

* * *


იყო დავითი, იყო ილია,
თუ ყველაფერი...
მოგონილია?
რატომ გვაწუხებს ძველი იარა
დრო ხომ წავიდა,
გადაიარა...
ჩვენ ხომ გვმოძღვრავდნენ
დიდი მამები,
ომებისაგან განაწამები.
ჩვენ ხომ ტყუილიც,
ნაღდი გვგონია,
სინამდვილეა თუ...
აგონია.
უნიათობა ღრღნის სულს და მბოჭავს,
შორიდან...
მკრთალი სინათლე მოჩანს.
დგას ისტორია და არსად ჩქარობს,
წარსულზე ვფიქრობ და...
მწარედ ვნანობ.

* * *


მიკვირს რად გადევს
გულზე კარები,
წავალ და...
სულ არ მოგეკარები.
ვცდილობ არ გითხრა
გულში ნადები
ვიცი, რომ
უცებ შემიყვარდები
თან დამყვებიან
შენი ლანდები
-მომელანდები?..
"მოგელანდები"

* * *


შავი სათვალე,
ლამაზი თვალები
ნუ შემომხედავ
გაითვალები
აბა, გაითვალე
ერთი
ორი
სამი
რად გინდა
სათვალე
ღამით?..
მოფრინავს ციდან
წვიმის წვეთები
არ გაიწევი?...
დაგეწვეთები

* * *


სიბერეში დავიწყე
აჩქარება ცხოვრების...
გავირეპე უკვე და
გავასწარი დროებას...
ეხლა ვუმზერ სიცოცხლეს
თვალით, ამაოების...
გვიანია, მეც ვიცი,
ჩემი გამოსწორება....

* * *


პასუხს ელის პუბლიკა,
ახლა ჩემი ჯერია...
მერამდენე დილაა,
იმედების ფერია...
ლექსზე უსაყვარლესი,
ქვეყნად არაფერია...
ამიტომაც ლექსები,
ჩემთვის ყველაფერია...
დილას გავიღვიძე და
მზე სარკმლიდან მიმზერდა...
წამოვდექი საჩქაროდ,
გადავწიე ფარდები...
სხივებს გამოვეკიდე,
აკვანივით მარწევდა...
შენი მონატრება და
შენი ფიქრის ლანდები...
ჩემთვის ლექსი ფიქრია,
და ცაც ლექსის ფერია...
წვეთებიც კი წვიმაში,
ლექსებივით მღერიან...
მზე ტატნობზე ხალისობს,
ციბრუტივთ ნანაობს...
შენი სიყვარული კი,
ჩემს გარშემო ქანაობს...
წუხელ შენთან მაწვიმდა,
ღვინო იყო ულევი...
ეხლა მენატრები და
შენთან ყოფნა მწყურია...

* * *


ლექსის მტე ვარ მე შენი,
სტრიქონების ქაოსში...
მთელი ღამე უჩუმრად,
თავზე დამთენებია...
სულ მთლიანად მაოცებ,
არ მეგონა, გავვოცდი...
შენი სითბო უმზეოდ,
როგორ შემომთებია...
ეხლა დილას ვიზოგავ
და სტრიქონებს დავეძებ...
დილამ გამომაღვიძა,
ცა ფიქრებად მეხურა...
ვოცნებობდი ოდესმე,
შენი სუნთქვა მესმას და
რა მოხდება ბოლომდე,
მხოლოდ შენთვის მეყურა...
ზურგით როგორ ვიდგები,
ასე ვერ მოგიგობენ..
მეც თვალებში გიყურებ,
გახელებულ მარტივით...
მაპატიე ხანდახან
თუ მოგტაცებ სტრიქონებს...
და გავაბნევ ჰაერში
სიყვარულის ქარივით...
მეც შენთან ვარ იცოდე,
გადავზომე ცისკარი...
ჩამოვხიე რაც კი რამ,
ცაში აფიშებია...
ყველაფერი ერთმანეთს,
სტრიქონებით ვუთხარით...
ეხლა ვხვდები ეს დილაც,
ღამის ნაგიჟებია...

* * *


წუხელ მთელი ღამე ვიბორგე....
დილას გამიხილეს თვალები...
ისევ შევიგრძენი სიცოცხლე,
ისევ წამოვდექი წვალებით...
ხელი დავუქნიე სიზმრებს და
სარკმელს მივეფეთე თოლებით...
წუხელ უწვიმია ფიქრებს და
დილა დამახვედრეს სოველი...
სულში წვეთებივით წვეთავენ...
შენი სტრიქონები მყაზარი...
ისევ გაღიმებას ბედავენ...
ნეტავ დასასრული სად არი?
დილა უსასრულოდ დიდია...
წვიმა ქარს ატყუებს საოცრად...
წვიმაც საყვარელი, მშვიდია...
ხედავ? მოგეპარა, გაკოცა...
წუხელ მთელი ღამე ვიბორგე...
ფიქრი სიზმარივით დამდევდა...
თურმე მყვარებია სიცოცხლე...
თურმე შენზე ფიქრი მავსებდა...
დილას გამეღვიძა უშენოდ...
დილა მშვიდობისა გითხარი...

* * *


მიმწუხრის ჟამს ყოველთვის, შენი სახე მიმონებს...
გათენებას დავუცდი მთელი ღამე მალიად...
მერე, დილას კარებთან დაგიტოვებ მიმოზებს...
ლექსებად რომ ამტეხე, ეს ხომ შენი ბრალია...
ღამე შენზე ვილოცებ, შეგავედრებ მარიამს...
სიზმრად მოგევლინები და ზღაპრებით გაგართობ...
უკვე ღამე თენდება, მენატრები ძალიან...
ვიცი, შენი ლექსები დილიდან რომ დამათრობს...
წამი საუკუნეა, უსაშველოდ მიჰქრიან...
ოღონდ ნუ დამტოვებ და
ფარ-ხმალს დავყრი ახლავე...
ეს ცხოვრება ძვირფასო დეპრესია, ფიქრია...
მერე შეგიყვარებენ, როცა ვეღარ გნახავენ...
გათენებას დავუცდი, მთელი ღამე მალიად...
შევაგროვებ ვარსკვლავებს და ფეხებთან მოგიბნევ...
ლექსებად რომ ამტეხე, ეს ხომ შენი ბრალია...
ჰოდა, წავალ დავწვები, დავიძინოთ ორივემ...

* * *


მიყვარს ლექსი მეწყერი, უკვალოდ რომ წამიღებს
დათხეული დარდი ვარ, დამაშვრალი პოეტი
მეგობრებო მირწმუნეთ, მხოლოდ კარი გამიღეთ
მე ხომ თქვენთან, მათხოვრად, სამოწყალოდ მოვედი
სანამ ჩიტებს იზამთრებს ჭორიკანა ტყემლები
სანამ მოვაგონდებით თვითმარქვია ჩიტუნებს
მოდი, სადმე დავსხდეთ და გადმოვყაროთ ცრემლები
ვიცი ჩვენი ფიქრები ჩვენ არასდროს გვიმტყუნებს
მეწყერივით წაგვიღებს, ლანქერივით დაგვადნობს
ლექსის უმანკოება და რითმების რონინი
მე ხომ უსაშველოს და უმიზეზოს არა გთხოვთ
ჰოდა არ დაგვეზაროს მომავალის ლოდინი
მეც ვარ უარყოფითი, რეზუსი თუ რესურსი
თქვენთვის მინდა რაც ქვეყნად სიკეთეზე მეტია
ორივენი მიყვარხართ, ლექსებისთის მადლობა
ყველა ლექსი ერთურთზე მეტად უკეთესია...

* * *


სანამ გაზაფხულია, სანამ ცაა სოველი...
გვირილები შენს ხელში, გამომწვევად მელიან...
შენგან მე სხვას არაფერს, მხოლოდ ამბორს მოველი...
შენს პასუხზე აზრები, ბავშვებივით მღერიან...
უამინდო ამინდში გაზაფხული მჭირდება...
სალბუნივით მომედო, შენი სიტყვა ყოველი...
მე უშენოდ ამ ქვეყნად, მართლა გამიჭირდება...
სანამ გაზაფხულია და სანამ ცაა სოველი...
სანამ გაზაფხულია, დავიგლიჯოთ გულები...
სისხლი გადავუნერგოთ ერთმანეთის იარებს...
სტრიქონები მღერიან, ასე გადაბმულები...
და სიყვარულს ოცნება სანამ გაგვიზიარებს...
ვნებაშემოლეწილი, ხედავ? ცა რა ფერია...
ისევ გვესალმებიან ანგელოზთა გუნდები...
ეს ცხოვრება ლექსია, სხვა ხომ არაფერია...
რომ გიყურებ ძვირფასო, კიდევ უფრო ვრწმუნდები...
სანამ გაზაფხულია და სანამ ცაა სოველი...

* * *


შენ გიხდება თმები ქერა,
დავილიე სიტყვად, ბგერად...
შენ გიხდება ქერა თმები,
გიყურებ და ისე ვთბები...

* * *


ქართველები პუტინმა,
სულ გამოაპუტინა...
პრუტუნ,
პრუტუნ,
პრუტუნით...
ქე დევიწყეთ ღრუტუნი...

+

ზვიად კეჭაყმაძის ფოტო გალერეა

×
+

ზვიად კეჭაყმაძის ფოტო გალერეა

×
+

ზვიად კეჭაყმაძის ფოტო გალერეა

×
+

ზვიად კეჭაყმაძის ფოტო გალერეა

×
+

ზვიად კეჭაყმაძის ფოტო გალერეა

×
+

ზვიად კეჭაყმაძის ფოტო გალერეა

×
+

ზვიად კეჭაყმაძის ფოტო გალერეა

×
+

ზვიად კეჭაყმაძის ფოტო გალერეა

×

×